رحيل بقلم حنان اسماعيل ج2
ذهبت الى حجرتها لتغير ملابسها ,فتحت دولابها فوجدت ملابسها القديمة بها ,تأملتها على جسدها امام المرآة ,دخلت عليها سيدة بإبتسامتها المعتادة قائله لها
سيدة : ايه وحشتك اوضتك ؟
رحيل بشوق : اوووى يادادة ,وحشنى كل حاجة هنا ,اوضتى وهدومى ,وحريتى فى انى البس اللى يعجبنى واخرج فى الوقت اللى يعجبنى
سيدة بمكر : طب واوضتك هناك مع حبيب القلب
رحيل : مين ؟ جاد !! لا ده قصة وانتهت قبل ماتبتدى
سيدة : ليه يابنتى . مش ده اللى كنتى هتم*و*تى نفسك عشانه يوم مااتجوز
رحيل بحزن : كنت غبية ,,كنت فاكراه ملاك
سيدة بحكمة : وهو فى حد مننا ملاك ,انا ملاك !! انتى ملاك !!! جدك نفسه ملاك !!!؟
رحيل مدافعه : جدى ده …
قاطعتها سيدة : بصى يابنتى ,انا ربيتك من يوم ما جابوكى من ام……..قصدى يعنى يوم ماسابتك ومشيت ,المهم اللى عاوزة اقوله انك بتحبيه يارحيل وبت*م*وتى فيه فبلاش عند ياحبيبتى وحابى على جوزك وانسى القديم
رحيل بغضب : انسى ايه يادادة ؟ انسى انه ق*تل ابويا ؟
سيدة بغضب : ماجدك قت*ل ابوه ,اشمعنى فاكرة له ده ومش فاكرة قهرته على ابوه الى جدك حرمه منه وامه اللى ماتت بعده بيومين
رحيل : ياداداة انا …
سيدة بحنان وهى تربت على كتفها : انتى بتحبيه يارحيل صح ؟
رحيل بشوق : اوووى يادادة فوق ماتتخيلى ,انا بم*و*ت كل يوم وهو جنبى ومحرومة من انى حتى اقرب منه وب*م*وت اكتر لما اسمع خطواته وهورايح اوضتها ,,انا حاولت اكرهه كتير بس مش عارفه بمجرد انه يبقى اودامى بضعف وبنسى كل حاجة
سيدة وهى تبتسم : طيب انسى بقى ,وسيبى الميتين فى حالهم ,تفتكرى يعنى ابوكى ولا ابوه وهما عند ربنا فارق معاهم حد خد لهم بالتار ولا لاء ,ده تفكير قديم اووى يابنتى مشفناش منه الا القهرة والوحدة ,اسألينى انا ..انا إترملت وخسرت ابنى الوحيد وانا بزقه كل يوم انه ياخد تار ابوه عشان العادات والاصول وشكلنا اودام الناس,, لحد لما جه اليوم اللى اتق*تل فيه اودام عينى ولقيت نفسى لوحدى ,بنام كل يوم ودمعتى على خدى وانا نفسى بس يطلعوا من تحت التراب اقولهم فيه انهم واحشنى اوووى ومش عاوزة حاجة تانية بعدها يارحيل ,,والله يابنتى ماعاوزة حاجة تانية بعدها
احتضنتها رحيل بقوة وتأثر : ليه بس كده يادادة صلى على النبى , هو انا مش بنتك ,ده انتى امى اللى ربتنى وكبرتنى واستحملت رخامتى ودلعى
