حكاية تخوف بقلم امل نصر ج1

.. يتبع

قلبى وقع فى رجلى وانا عينى بتروح على بنت اخويا اللى ماشيه قدام و على البنى ادم الغريب ده اللى بيتكلم وهو بيظهرلى وشه الحقيقى قدامى اللى الناس مخدوعه فيه

روحت متشجعه وانا بقولوا

– انت بتهددنى ياجدع انت ياللى عاملى فيها شيخ

بصلى وهو عنيه بتطلع شرار وقالى

– بقولك ايه انا نبهتك ابعدى عن طريقى احسن ، انتى متعرفنيش ، سلام بقى عشان انا زهقت

انا ريقى نشف وانا ببص عليه وهو ماشى ساعتها اتاكدت ان الراجل دا وراه حاجه كبيره قوى وعمايله مع الاطفال فيها ان بس دا هددنى بااعز ماليا

وصلت البيت معرفش ازاى لقيت “نور” بنت اخويا بتقولى : فيه ايه يا”رحومتى ” انتى كنت واقفه مع عم “مسعود”ليه ؟

روحت قايلالها وانا مرعويه : انتى تعرفيه  اوعى ؟ تكونى بتكلميه ولا تديلوا امان اوعى

بصتلى باستغراب وهى بتكلمنى : مالوا ياعمتى بس الراجل دا الناس كلها بتشكر فيه وبتقول عليه مبروك

اتعصبت عليها وانا بقولها : اسمعى منى وخلاص ثم انتى قاعده هنا لحد دلوقتى ليه قومى روحى على امك وابوكى قبل الدنيا ماتليل

حاولت” نور ” تقلبها هزار بس انا كنت جد وناشفه معاها لحد اما زهقت ومشيت وفضلت انا دماغى مقلوبه وهاتجنن من البعيد اللى هددنى واضح كده انه عارفنى كويس ومراقبنى بدليل عرف بمعزة” نور” بنت اخويا عندى واللى بعتبرها اكتر من صاحبه واكتر من اخت وقعدت اندب حظى بعد ماكنت بتباهى باأنى ساكنه فى اعلى دور وشايفه البلد كلها فى العماره اللى بناها جوزى بفلوس شقاه وتعبه فى الغربه بس قررت بينى وبين نفسى انى ماليش دعوه بالراجل الزفت ده وخلينى فى حالى وحال نفسى هو عارف ان جوزى مسافر عشان كده هددنى بقلب مليان ، بقيت اغصب ولادى على اللعب فى البيت وامنعهم  من انهم يلعبوا فى الشارع وانا منعت نفسى اقف فى البلكونه غير فى الضروره او لما اكون بنشر الغسيل ولو لمحته بدخل على طول لغاية الليله دى كنت بتكلم مع جوزى فى التليفون والوقت كان متأخر تقريباً الساعه كانت ٢ بالليل لما وقفت بالتليفون فى البلكونه وانا بتكلم ساعتها شوفت البنى ادام دا اللى اسمه ” مسعود” داخل بيت “رضوان ” الحلاق ، انا كنت هاتجنن ايه اللى يخلى واحد زى ” رضوان” يدخل غريب زى ده بيته الساعه دى ، هو راجل عازب عشان يدخله بالليل كده دا راجل معاه مراته ومخلف ولاد وبنات ، روحت مراجعه نفسى تانى وقولت  ، ان خلينى فى حالى ومليش دعوه بحد كل واحد يعمل اللى هو عايزه انا عايزه احافظ على ولادى