من اجل ذنب ج1
سهى : أمسكى ياسمر الصينيه دى وقديمها للبيه اللى قاعد هناك
سمر : خمرا دى ياسمر
سهى : أيوه خمرا أومال عصير ليمون
سمر : لو كنت أعرف ان الشغل اللى قولتلى عليه هيكون كده مكنتش طوعتك وسمعت كلامك وجيت
معاكى
سهى : وبعدين معاكى يعنى أنا غلطانه اللى فكرت أساعدك عشان تقدرى تجيبى فلوس لعملية أمك
سمر : بس
سهى : من غير بسبسه أحنا لسه متفقين من شوية ومدت أيدها للصينيه ناحية سمر خدى يلى ياسمر
مسكت الصينيه وهى مضايقة من نفسها أنها هتعمل كده وراحت عند المكان اللى شاورت عليه سهى
الزبون وهو بيتكلم بسكر : ايه القمر ده ليلتى هتحلو وهتقلب لفرفشة
سمر : حطت الصينيه على الترابيزة من غير كلام ولسه هتمشى
راح مسك أيدها وبيشدها عشان تقعد معاها
سمر اتنرفزت واتعصبت وزعقت : سيب أيدى ولسه هتشتم سهى قربت منها بسرعة
سهى : معلش يافندم أصلها لسه جديدة فى المكان
الزبون بضحك عاليه: بكرا تتعود ههههه أنا مستنيكى ياجديدة
سهى : تعالى معايا ياسمر
سمر : ده رجل مهزق
سهى : مش كده
سمر : ده حاول يقعدنى معاه بالعافية ياسهى
سمر : صديه بهدوء من غير شوشرة وفي هنا بودى جارد للزباين اللى بتزيد عن حدها
بمجرد ماتشاورى ليه هو هيجى وهيتصرف وهيخلص الموضوع فى سكات مفهوم كلامى ياسمر
سمر عشان هى محتاجة الشغل
سمر : مفهوم ياسهى
وفعلا فضلوا يشتغلوا وكل ماحد يحاول يقرب منها تصده وبعد كده اخدتها سهى وراحت المكان الا
ساعات بتبات فيه وكان عبارة عن شقة مفروشة وفيها مجموعة من البنات الا شغالين معهم دخلت سمر
ونروح لكريم فى المستشفى كان عمال يصرخ من الالم ومكنش عارف يتحرك من على السرير بسبب
رجله المتجبسة
الممرضات وهما قادين فى الاستراحة وسامعين صريخه
– يابنتى حرام عليكى روحى أديه المسكن بتاعه
– ده أنسان مهزق وزعقلى يستاهل
ودخلت زميلتهم التالته أنا هخد الحقنة وهديها ليه ومشت ومعاها حقنة المسكن ودخلت الاوضة عند كريم
كريم لسه هيزعق
الممرضة بصرامة : هتزعق ولا هتغلط هخرج بالحقنة تانى
كريم هز راسه وسكت ومتكلمش كلمة تانى واديتها الممرضة الحقنة وخرجت وبعد مالمفعول اشتغل
قال لنفسه والله ماهسيبك ياسمر على قعدتى فى المستشفى
ونرجع لسهى فى الشقة
سهى: ياه الواحد تعبان اوى
سمر: مين سمعك رجلى مش حاسة بيها وكمان دماغى
سهى: طب يلا تنام
سمر: هصلى الفجر الاول مش يبقا شغاله فى كباريه ومش بصلى يمكن ربنا يسترها معايا ويدوب الحق
