رحيل بقلم حنان اسماعيل ج3

……………………

مكث جاد فى المزرعه بصحبه سويلم ايام طويله قبل ان يبلغه سويلم ذات يوم بوجودها خارج ابواب المزرعه

انتظرها مكانه امام الاستراحة وهو يجلس على كرسيه المتحرك

راقبها من بعيد وهى تتقدم بإتجاهه ,كانت مختلفه كثيرا خاصة بعدما فقدت الكثير من وزنها وشحب وجهها وانطفأت عيناها من الحزن

تقدمت ناحيته وهى تنظر اليه ,اخرجت مسدسا وصوبته اليه قائله بيأس

رحيل : انا عارفه انك مش هتخاف من تهديدى لك بالمسدس رغم علمك انك دربتنى بنفسك عليه كويس وعارف انى اقدر اصوب عليك ومن مكانى

اومأ رأسه بالايجاب فاكملت وهى توجه المسدس لصدرها فى قهر

رحيل : بس انا مش هقتـ,ــ,ـلك انت,,انا هقتـ,ــ,ــ,ــ,ـل نفسى لو مقولتليش ابنى فين ياجاد

اقترب بكرسيه منها قائلا بحنان  : نزلى المسدس يارحيل لو سمحتى ؟

صرخت فيه والدموع تنهمر من عيناها : انا عاوزة ابنى ياجاد ,,ابننا ,حرام عليك انى اتحرم منه ومااشوفهوش ولا احضنه ,,انا بموت والله العظيم بموت فى اليوم الف مرة وانا بسأل نفسى هو عايش ولا مات فعلا ؟ طب لو عايش مين بيأكله ؟ مين بيهتم بيه ؟ طب شكله ايه ؟ انا عاوزة ابنى ياجاد ومش عاوزة اى حاجة تانية منك

سألها بلوم : ليه مقولتليش يارحيل ؟ ليه خبيتنى عنى انك حامل ؟ وليه حـ,ـرمتينى انى اعرف انك حامل بإبننا وهربتى به بعيد عنى ؟

رحيل بقهر : كنت عاوزة احميه منك ومن جدى ومن عيلتكم وكرهكم لبعض

جاد بحزن : تحمي ابنى منى ؟ انا اخر مرة اتقابلنا فيها هنا ,,قلت لك انا عاوز فرصة واحدة تقربنا من بعض ,حاجة تحصل تحل كل مشاكلنا وانتى كنتى عارفه انك حامل ومقولتيش

رحيل : مكنتش عاوزة اخسره  ,ولا اشوف فى يوم من الايام تاجر سلاحك زيك ولا يضطر يقـ,ــ,ـتل عشان ياخد تار عيلته

اغمض عيناه فى حزن : تقومى تحرمينى منه ومنك

اقتربت منه وجلست امامه وهى تنظر اليه بحزن قائله

رحيل : رجعهولى ياجاد وانا مستعدة اكون خدامتك انت وفاطمة طول العمر ومتقوليش انت كمان انه مات لانى مش مصدقة ,قلبى بيقولى انه عايش ,اتصل بإسماعيل اسأله عشان خاطرى لو لسه ليا خاطر عندك

طب بلاش خاطرى انا عشان خاطر ابنك انا عرفت ان فاطمة خلفت ولد عشان خاطر ابنك اعرف لى ابنى راح فين ياجاد ورجعه ليا

مد يده وتحسس وجهها بحنان قائلا بحزن

جاد : ابنى من فاطمة مات يارحيل هو كمان