رحيل بقلم حنان اسماعيل ج3
فاطمة بتلعثم : انتى شكلك اتجننتى ,اطلعى بره والا
رحيل بغضب : اخرسى , بدل ما اتجنن واضربك بالرصاص واخلص الناس من شرك ,انا مرضتشى اسلمك للبوليس ,قلت كفاية عليكى ترجعى لاصلك ,للعشة بتاعتكم اللى اتولدتى فيها زمان فى اول البلد قبل ماجاد مايجيبكم وينقلكم النقله دى ,دلوقتى بقى هترجعى لها بس زى مادخلتى هنا ,شحاته ,تشتغلى فى البيوت والغيطان وتعيشى عيشة الغلابة اللى ذلتيهم طول حياتك
دخل جاد فنظرت اليه فاطمة مصعوقه من رؤيته يسير قبل ان تجرى نحوه وهى تتظاهربالبكاء فى لهفه قائله
فاطمة : الحقنى ياجاد ,شوفت رحيل بتطردنى
ابعدها عنه فى حزم قائلا
جاد : حقها يا بنت عمى ,بيتها وهى حرة فيه
فاطمة باندهاش : طب وانا ؟
جاد بعتاب : انا قلت لك تعالى معايا وانا عاجز ,قولتيلى مش هسيب العز ده كلك واجى معاكى ,عارفه لو كنتى جيتى كنت هبقى عليكى واعيشك معايا معززة مكرمة رغم انى فعلا زى ماكنتى بتقولى عمرى ماحبيتك ,بس كنت بحاول اراعى ربنا فيكى ….انتى طالق يافاطمة واحمدى ربنا انى هسيبك تخرجى من هنا انتى وامك
رحيل بغضب ولهجة امرة لجاد : طلقها بالتلاته
نظر اليها بغضب قائلا لها
جاد : رحيل متتدنيش اوامر
انتبهت للهجتها الامرة فاجابته بحنق
رحيل : بالتلاتة ياجاد ,انا معنديش استعداد ترجعها بعد كده وتقولى صعبت عليك
نظر اليها بضيق محاولا السيطرة على غضبه قائلا
جاد: ماشى المرة دى بس اقسم بالله
اقتربت منه رحيل قائله بدلال
رحيل : والله مافيها مرة تانية بس عشان خاطرى ريح قلبى
جاد : انتى طالق بالتلاته يا فاطمة
ابتسمت رحيل قائله لامنة
رحيل : ارميهم بره يااامنة ولما ترجعى لمى كل حاجتهم وولعى فيهم بجاز
تابعوهم وهما ينصرفان فى حزن ,اقترب منها جاد قائلا بحب
جاد : مبسوطة كده ؟
رحيل بسعادة : لسه ؟
جاد بضيق : خير ؟
رحيل : كنت عاوزة استاذنك نروح نعيش فى العزبة ,انا بحب هناك
جاد وهو يقربها اليه : بصى ياحبيبتى صعب دلوقتى لحد لما اضبط الشغل الجديد اللى فتحته هنا لرجاله عيلتى بعد مانهينا علاقتنا بتجارة السلاح بس اوعدك نبقى بين هنا وهناك
اومأت براسها فى ايجاب
عادت امنة وهى تنفض المكنسة فى فرح قائله لهم : خلاص ياهانم غاروا فى داهية وكسرت وراهم قله
ضحكا من كلامها ,اخذ جاد الطفل من رحيل مقبلا رأسه فى حنان قبل ان يناوله لامنه قائلا لها
