سحر سمرة بقلم امل نصر ج1

دلفت لداخل غرفة والدتها تردف بسعاده
– شوفتى ياما ..” قاسم ” حدد مع ابويا .. والسبوع الجاى هبجى فى بيته وعروسته .
ابتسمت المرأه بأشراق .. وهى ترى سعادة ابنتها
– ربنا يهنيكى يانور عينى .
ارتمت تخبئ نفسها بداخل احضان الوالده وهى تردف بفرح بالغ
– انا فرحانه جوى ياما .. حاسه جلبى هايفط من ضلوعلى من كتر الفرحه .
نعمات وهى تلمس على شعرها .
ربنا يكتبلك الفرح يابتى .. بس اسبوع دا جليل جوى .. امتى هانلحج ؟!
خرجت من احضان والدته تنظر بحنق
– جليل ليه ياما ؟! .. انتى هاتعملى زى الزفته ” سمرا ” ؟!.
نعيمه
– يابتى ماهى عندها حج .. امتى هانخبز وامتى اشتريلك …
رضوى بمقاطعه
– ابويا جال .. كل حاجه تجهز بالفلوس .. وان كان على خبيز البسكويت والمعمول .. كله يجى من المخبز جاهز .. والنبى ياما .. ماتجفليها فى وشى .. انا مصدجت .
– طب و” سمره ” رضت بالكلام ده ؟! .
هبت منتفضه
– عنها مارضت .. ان شالله حتى تفركش الجوازه مع ” رفعت ” .. وتبجى عملتلى اكبر جميل فى حياتها .
ظهرت شبه ابتسامه على زاية فمها وهى تحدت ابنتها
– وانتى فاكره ان ” سمره ” .. لو فركشت مع ” رفعت ” .. “قاسم ” هايبجى عليكى .. دا مش بعيد يفلتك فى نفس اليوم .
– يعنى ايه كلامك دا ياما ؟!.
قالتها ” رضوى ” برعب .. فتبسمت والدتها ترد عليها بمراره
– يعنى ” قاسم ” .. خطبك بس عشان ” سمره ” اتخطبت لاخوه .. واتجفلت فى وشه كل السكك .. “قاسم” عمره مانسيها .. يعنى جميل ” سمره ” فى انها تكمل مع ” رفعت ” .. فهمتى يا ناصحه .
أومأت برأسها
– فهمت ياما .. “سمره ” لازم تتجوز ” رفعت ” .. لازم .
………………. .. ………

جالساً على مقدمة سيارته الجديده .. فى مكانٍ خالى من الماره الا قليلاً .. ينفث السيجاره تلو الاخرى .. حتى اتت سياره صغيره للاجره ( تاكسى ) توقفت بالقرب منه .. ابتسم بانتصار حينما رأها بداخله .. ثم اللتفت ثانيةً للأمام فى انتظارها .. ليشعر بظلها وهى تقف بالقرب منه بعد ان ترجلت من السياره .
– كنت متأكد انك هتاجى ؟!
قالها وهو ناظراً للامام .. ثم اللتفت ينظر لها حينما لم يجد الجواب .. ليراها امامه مكتفةً ذراعيها .. تنظر اليه بقوه .. بهذه العيون كثيفة الرموش ومكحلة اللون طبيعياً .. على هذه البشره السمراء .. القادره على جذب اعتى الرجال صرايعاً لها .. عيونها تشُع بالتحدى والقوه .
– هاتفضل باصصلى كده كتير .. ولا ناوى تاخدلى صوره .
قالتها بسخريه لتجده يبتسم باتسعاع فمه
– حتى فى عز خوفك وضعفك بتتكلمى بجرأه .. و بتعرفى تنجى كلامك .. فرسه على حج .
نظرت اليها بتحدىٍ اكثر
– ومين جالك انى ضعيفه ولا خايفه ؟!.
– امال ايه ؟!… وايه اللى جابك لو انتى مش كده ؟!.
قالها وهو يميل براسه للأمام ناحيتها .. ليزبد بداخلها حنقاً منه لتردف بقوه .
– جايه اجولك انى بلغت ” رفعت “بموافجتى على ميعاد الفرح الجديد .. وانك لو زودتها اكتر هبلغ اخوك ويحصل اللى يحصل بعدها ؟!.
ابتسم ثانيةً بسخريه اكبر
– اممم … تعجبنى شجاعتك وعصبيتك دى .. فرسه حرنانه .. ماحدش يجدر يراوضها غير فارس .. وانا الفارس ..
– بطل كلامك وتشبيهاتك الغريبه دى .. عشان ماردش عليك بكلام مايعجبكش .
قالتها بمقاطعه .. لتقطع عليه حبل افكاره الغريبه .. فخبئت ابتسامته وتحول وجهه ليردف بغضب .
– ماشى يا” سمره ” ..هابطل كلامى وارد على كلامك .. لكن ياترى بجى انت كد كلامك؟! .
رفعت ذقنها باباء
– كد كلامى واكتر من كده كمان .. انا لو حصلت للجتل هاجتلك بنفسى وما هايهمنيش .. انا مش ضعيفه ولا جليلة الحيله .
اعتدل فى وقفته ينظر اليها بعيونٍ مشتعله
– تمام .. اما اشوف شجاعتك دى عاتوصلك لفين .. وانا مستنى بفارغ الصبر .
لم تهابه لتردف بنديه
– انت عارف انى جويه .. ومفيش اى حاجه تهزنى .. بس انا اللى مجننى .. هايبجى منظرك ايه .. لو اخوك عرف بكلامك ده .
ضحك بسخريه
– وانتى فاكره انى هاسيبه يكمل معاكى .. او حتى يلحق يلمسك .. هو تبجى لسه ماعرفتنيش .
– يعنى هاتعمل ايه ؟!.
– هاخلص عليه ؟!
قالها بسهوله ارعدتها
– تجتل اخوك ؟!!.. اللى من دمك ؟!
ليردف هو بجنون
– وهو لو كان اخوى صح ومن دمى .. كان بص لواحده بحبها .. لو هو اخوى صح يبص لواحده عينى منها .. لو بيراعى صلة الدم يبص لملكى !.
هزت براسها وهى تحاول استيعاب ما يخرج من فم هذا المجنون .
– انت فعلا مجنون .. مين جالك انى ملكك ؟! .. مين اداك الحج فيا ؟! .. اخوك ماطلبش الجواز منى غير لما عرف انى لا يمكن هارضى بيك .. اخوك عمل اللى مجدرش حد فى البلد يعملوا .. خوفا منك ومن عمايلك .. اللى وجفت حالى بالسنين .. انت ايه يا اخى ؟!.. لا بترحم ولا بتخلى رحمة ربنا تنزل .
قالتها بالم .. ليردف هو بتصميمٍ اكثر .
– لأ يا ” سمره ” .. وهاجولهالك تاتى .. انتى ملكى وانا هدافع عن ملكى ان شالله حتى بالدم .
نظرت اليه بصمت ولم تردف بكلمه اخرى ..لتسير وتذهب من امامه فلا فائده لكلامٍ لاجدوى منه .. فهذا وقت الافعال !!!!